τηνος λίμανι

ΤΗΝΟΣ! ΜΠΟΥΚΙΑ ΚΑΙ ΣΥΧΩΡΙΟ..

Είναι όμορφη, ήσυχη και πεντανόστιμη. Πήγα Τήνο μέσω Σαντορίνης και ομολογώ ότι δεν ήταν ότι καλύτερο.
Τρείς ώρες στο ιπτάμενο δελφίνι με οχτώ μποφόρ ήταν μια πραγματική δοκιμασία , ακόμη και για τα πιο δυνατά στομάχια. Εγώ, που εκ φυσικού μου είμαι τέρας αναισθησίας προσπαθούσα να βοηθήσω την παρέα μου και κάτι Ισπανάκια που θα κατέβαιναν Μύκονο και που αλήθεια τα είχαν δει όλα.Όταν μετά από πολλές χαρτοσακούλες και αέρα με την βεντάλια πατήσαμε στο νησί της Παναγιάς, Εγώ ήμουν καταπεινασμένη, και η παρέα μου ημιλιπόθυμη.

Η εξυπηρέτηση του ξενοδόχου εξαιρετική και σε έκανε να νιώθεις ότι ήρθες σε συγγενείς. Το ξενοδοχείο ένα όμορφο παλιό αρχοντικό που αντανακλούσε την πραγματικότητα μιας άλλης εποχής. Ήρθε ο άνθρωπος να μας μαζέψει από το λιμάνι, και ας ήταν δυο βήματα και ο ίδιος τραυματίας(είχε κοπεί ο άνθρωπος στην προετοιμασία του πρωινού στην ζαμπονομηχανή-άτιμο πράγμα η ζαμπονομηχανή…).

Νεαρός, μάγειρας και πρόθυμος να μας μυήσει στα γευστικά μυστικά του νησιού. Πολλές ταβέρνες στο λιμάνι, καλές και φτηνές. Είχα μπουχτίσει κιόλας και ήθελα να φάω σαν άνθρωπος γιατί στην Σαντορίνη μόνο το σάντουιτς άξιζε τον κόπο και τα λεφτά του(Κούκλα η Σαντορίνη αλλά όχι για την τσέπη μας…). Στην βραδινή βόλτα στο νησί οι μυρωδιές άπειρες. Τα θαλασσινά φρεσκότατα και τα παραδοσιακά προϊόντα του νησιού παντού στα μενού.

Κάπαρη και λούτζα στην σαλάτα, ντόπιο τσιπουράκι και μαγαζάτορες που σέβονται τον πελάτη και δεν τον βλέπουν σαν ευρώ. Την επομένη που ανεβήκαμε στην εκκλησία και γυρίσαμε τα μαγαζιά μάθαμε και για τις υπόλοιπες λιχουδιές. Αμυγδαλωτά, λουκούμια χαλβαδόπιτες! Τα πήρα όλα και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ήταν όλα πεντανόστιμα. Πήρα κι άλλα πριν πάρω το πλοίο του γυρισμού για να μοιράσω σε φίλους και συγγενείς και ειδικά στην μαμά η οποία έχει αδυναμία στα αμυγδαλωτά. Να σημειώσω ότι η εξυπηρέτηση και οι καλές τιμές ισχύουν στα πιο πολλά μαγαζιά είτε πρόκειται για εικόνες και εκκλησιαστικού περιεχομένου προϊόντα είτε για φαγητό είτε για τα ζαχαροπλαστεία. Εγώ θα επικεντρωθώ στο θέμα φαγητό.

Το απόγευμα σειρά είχε το σούπερ μάρκετ της περιοχής. Ανακάλυψα Μπύρα Τήνου, την Νήσο, πολύ ωραία μπύρα, δοκίμασα την γραβιέρα τους, που είναι εξαιρετική και αν δεν είχα το πρόβλημα του ταξιδιού της επιστροφής θα είχα πάρει μαζί μου και λουκάνικα.
Το κομμάτι του γαστρονομικού τουρισμού πάτα με ενθουσίαζε. Οι γεύσεις που ακόμα δεν έχω δοκιμάσει, οι παραλλαγές στα φαγητά που όλοι ξέρουμε και που ποτέ δεν φανταστήκαμε να κάμουμε μόνοι μας.

Την τελευταία μέρα μας πρότεινε ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου που μείναμε, ένα εστιατόριο στο τέλος του λιμανιού. Ήταν πιο ακριβό αλλά άξιζε λέει τον κόπο. Μας έστειλε συστημένους. Δεν θα σας πω ψέματα. Ήταν αλμυρούτσικο, αλλά είχε πολύ καλό φαγητό, και είχαν προσεγμένες λεπτομέρειες που για τους καλοφαγάδες ή τους επαγγελματίες εστίασης είναι το κάτι παραπάνω.

Ζυμωτό ψωμί, με αρωματισμένο λαδάκι εμπνευσμένα πιάτα που ισορροπούσαν μεταξύ της παραδοσιακής και μοντέρνας κουζίνας πολύ καλά κρασιά. Έφαγα την καλύτερη πράσινη σαλάτα της ζωής μου η οποία εκτός από ρόκα και μαρούλι είχε ντοματίνι αντί ντομάτας σταφύλια, σύκο και μία εξαιρετική σως βαλσάμικου, που φυσικά δεν ήταν του εμπορίου.
Μιλήσαμε με τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και μας είπε ότι δεν είναι μάγειρας. Δεν σπούδασε μαγειρική, απλά την αγάπησε και πήρε απόφαση να την υπηρετήσει.
Το επόμενο πρωινό πρίν φύγουμε, ήπια τον πιο γευστικό ελληνικό καφέ στο λιμάνι, χαζεύοντας τα κόμματα που θα με γυρνούσαν στο λιμάνι του Πειραιά, απ’ ’όπου θα συνέχιζα για Θεσσαλονίκη.
Είναι ένα νησί που αν και δεν προσφέρεται για νυχτερινή ζωή και ξέφρενη καλοπέραση, αγαπιέται εύκολα. Δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να μην έχει υποσχεθεί στον εαυτό του να γυρίσει.
Στην Τήνο έβαλα 2 κιλά σε 4 μέρες. Χαλάλι της! Τα άξιζε και με το παραπάνω.

Share this post

No comments

Add yours